Osiągając duże sukcesy

Sie - 31 2015 | no comments | By

Depresja Pam Lontos była tak poważna, że nie chciało jej się nawet wyjść z łóżka. Jej zasoby energii były puste. Utyła dwadzieścia parę kilo i spała od szesnastu do osiemnastu godzin dziennie. Wtedy usłyszała przez radio coś, co ją zainteresowało. Jej terapeuta już jakiś czas temu stwierdził, że nie przewiduje poprawy jej stanu, stąd zaproszenie do klubu zdrowia bardzo ją rozbawiło (nic nie bawiło jej już bardzo długo.) Najdziwniejsze, że mimo swej nieruchawości dotarła tam, by zobaczyć, co się właściwie w takim klubie robi. To był krok numer jeden i gdyby go nie podjęła, nie czytałbyś teraz jej historii. Oczywistość: Byś mógł dostać się ponad szczyt, konieczne jest działanie. Członkowie klubu byli przyjacielscy, pełni energii i w sposób oczywisty uszczęśliwieni tym, co robią. Pam wstąpiła do klubu i rozpoczęła ograniczony program ćwiczeń fizycznych (krok numer dwa). Po pewnym czasie poziom jej uczuć i energii życiowej wyraźnie wzrósł i przekonała zarząd klubu, by dał jej pracę sprzedawczyni w kiosku na terenie klubu (krok numer trzy). Poprzednio była sprzedawczynią w magazynie obuwia, osiągając duże sukcesy, ale pod naciskiem rodziny zgodziła się podjąć pracę nauczycielki. Była bardzo nieszczęśliwa przy tym zajęciu. Wpadła w depresję i zaczęła jeść masy ciastek z czekoladą, co spowodowało przybór wagi i utratę energii.

Marsz w przyszłość

Sie - 31 2015 | no comments | By

Logopedka w Houston mówiła mi, że gdy przygotowywała się do zawodu, ona i każdy członek grupy, w której studiowała, zaczęli się jąkać, zajmując się problemem jąkania. Gdy ludzie wciągną się głęboko w jakąś sprawę, starannie ją studiują i codziennie na niej koncentrują, często utożsamiają się z nią emocjonalnie i empatycznie. Z dr. Cushingsem i studentami logopedii niewątpliwie tak było. Michael E. Scheier, psycholog z Uniwersytetu Camegie-Mel-lon w Pittsburghu, wykazał, że optymiści reagują na porażkę, taką jak odmowa przyjęcia do pracy, tworząc plan akcji i prosząc innych ludzi o pomoc i radę. Pesymiści próbują zapomnieć o całej sprawie lub zakładają, że nie mogą nic zrobić. Taka postawa przyjmowana jest przez optymistów tylko wtedy, gdy faktycznie nic nie mogą wskórać. Dr Martin Seligman z Uniwersytetu Pensylwanii stwierdził, że: do sukcesu prowadzi kombinacja rozważnego talentu i zdolności trzymania się tego, co się robi, także w obliczu niepowodzenia. Kombinacja taka równa się optymizmowi. Dr Seligman twierdzi również, że ludzie, którzy sądzą, że mają większą kontrolę nad swoim życiem, niż to jest w istocie, zwykle na koniec działają lepiej niż tak zwani realiści (czyli pesymiści), którzy pysznią się tym, że mają bardziej przejrzystą wizję, jaki ten świat naprawdę jest. Wspominany tu już artykuł w „New York Times” wskazał, że pewni ludzie są pesymistami z uzasadnionych powodów. Następna nasza opowieść będzie o kobiecie, która miała wiele powodów, by znaleźć się w depresji. Jej historia powinna przekonać cię, że póki życia, poty nadziei. I że droga, jaką widzisz przed sobą i planujesz do marszu w przyszłość, jest decydującym czynnikiem w określeniu, jak jasna będzie to przyszłość.

Nasze oczekiwania

Sie - 31 2015 | no comments | By

Dowody na wartość optymizmu życiowego, motywacji i pozytywnego myślenia, znajdujemy w artykule Daniela Colemana opublikowanym w „New York Times” (3 lutego 1987) czytamy, że optymizm – co najmniej rozsądny optymizm – może płacić człowiekowi pokaźne odsetki w postaci zdrowia, długowieczności, sukcesu w pracy i efektywności w osiąganiu celów. Edycja „American Institute for Preventive Medicine” ze stycznia 1992 roku zawiera stwierdzenie, że odnowienie postawy (przejście z pesymizmu do optymizmu) jest ważniejsze w zapobieganiu chorobie niż zmiany w diecie i planach ćwiczeń. Psycholog z Uniwersytetu Princeton, Edward E. Jones, zestawił w ostatnim wydaniu magazynu „Science” przegląd badań na temat ludzkich oczekiwań i orzekł: „Nasze oczekiwania nie tylko wpływają na to, jak widzimy rzeczywistość, ale również zmieniają samą rzeczywistość”. Potwierdza to fakt, że praktycznie każdy student medycyny, w pewnym stadium nauki, wykazuje objawy jednej lub kilku chorób, o których właśnie się uczy. Dr Harvey Cushings, niewątpliwie najwybitniejszy neurochirurg w historii tej dziedziny medycyny, na początku swej kariery przepowiedział, że niewątpliwie umrze na guza mózgu. Dokładnie to się z nim stało. Jego oczekiwanie stało się rzeczywistością.

1 29 30 31